اي خداي ابراهيم و اسحاق و يعقوب و يوسف.

ما كه ابراهيم نمي‌شويم اسماعيل نفسمان را به قربانگاهت بياوريم.

ما كه يوسف نمي‌شويم چشم بر زليخا ببنديم.

چه مي‌گويم كه زليخا امتحاني براي يوسف بود. همان يوسف كه آنقدر پوزه شيطان را بر زمين زد كه شيطان زليخا را به عنوان آخرين تير تركشش روانه به سمت يوسف كرد.

ما كه پيمان در اولين قدم لنگ است.

اما تو خداي گناهكارها هم هستي.

يوسف چنين گفت كه« اني لا ابرء نفسي ان النفس لاماره بالسوء الا ما  رحم ربي»

همانا من نفس خود را تبرئه نمي كنم كه نفس هماره به سوي زشتيها مي‌خواند مگر آن كس را كه پروردگار بر او رحم كند.

اي خداي گناهكاران! اي فريادرس بي‌پناهان دستم بگير.

به من گفتند اولين لحظه كه چشمت به خانه خدا افتاد، هر دعايي بكني مستجاب است.

هزار و يك آرزو از دلم گذشت.

اما يكي بالاتر از همه بود.

خدايا براي چشمان سفيدشده از فراق پيراهن يوسفي مي‌خواهم. برسان.

«اِن ذُکِرَ الخَیرُ کُنتُم اَوَّلَهُ, اَصلَهُ و فَرعَهُ و مَهدِنَهُ و مَأواهُ وَمُنتَهَاهُ»

آنچه انسان رازنده دل نگه داشته وبه تلاش وتکاپو وا میداردامیداست.این ویژگی مهمی است که همه نسانها ازآن برخوردارند.گرچه بسیاری ازامیدهاناچیز یا بی فایده واحیاناًزیان باروگمراه کننده است.درقرآن کریم روی دواصل اسلامی رجاءوخوف (امید و بیم)زیاد تکیه شده است ودراین میان شیعه دارای چهارامیدوالاوبسیار ارجمند است.

1)دیدار حضرت مهدی(عج)  2)دیدار دولت حقّه ی مهدی(عج)3)آرزوی داشتن کمالات انسانی.4)سعادت جاودان یعنی لقای حضرت دوست و رسیدن به نعمت بی پایان بهشت(شیخ الرئیس کرمانی، 1383،ص21 ).